ΜΕΙΖΟΝΑ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ

Η ΚΛΙΝΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΜΕΙΖΟΝΑΣ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΕΞ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΑΠΟ ΜΙΑ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ.

Το πλέον ουσιαστικό σημείο της εγκεφαλικής αυτής διαταραχής είναι η περιοχή του υποθαλάμου. Ο υποθάλαμος είναι ένα μόρφωμα φαιάς ουσίας αριστερά και δεξιά στα εγκεφαλικά ημισφαίρια και ξεχωρίζει ο καθένας ξεχωριστά και σε συνεργασία την λειτουργία του ύπνου μέσω μιας ορμόνης που λέγεται κορτιζόλη.
Η αύξηση αυτής της κορτιζόλης όπως είναι στην μείζονα κατάθλιψη στον υποθάλαμο έχει σαν αποτέλεσμα την πρόκληση της κακής ποιότητας του ύπνου με έντονες διακοπές.
Συγκεκριμένα τα άτομα με μείζονα κατάθλιψη έχουν μια πολύ πιο γρήγορη είσοδο στο στάδιο REM από ότι τα φυσιολογικά.
Με αυτόν τον τρόπο διαταράσσεται ο ύπνος τους μη έχοντας την διάρκεια και την επάρκεια που πρέπει έτσι που την επόμενη μέρα να αισθάνονται πιο κουρασμένοι και καταπονημένοι.

ΘΕΜΑ ΤΑΜΠΟΥ - ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

ΜΙΑ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΑΠΟ 400.000 ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ

Όταν κάποιος υποφέρει από κατάθλιψη, υποφέρει όλη η οικογένειά του μαζί. Αυτός είναι ο λόγος που το θέμα κατάθλιψη παραμένει ταμπού για κάθε ελληνική οικογένεια, με αποτέλεσμα να αναστέλλεται πολλές φορές η έγκαιρη αγωγή.
Παρόλη την μεγάλη δημοσιότητα, τις ατελείωτες αναφορές του τύπου και την τηλεοπτική συνδρομή, η κοινωνική ετικέτα της κατάθλιψης εμποδίζει ακόμη και σήμερα την συνεργασία γιατρού και ασθενούς.
Πολλές φορές η ευθύνη για αυτό ανήκει στην οικογένεια, γιατί μοιραία έχουμε ένα θέμα ταμπού.
Υπάρχει έντονη αντίληψη πως την αποκάλυψη μιας καταθλιπτικής συνδρομής ακολουθεί ο κοινωνικός στιγματισμός.
Έτσι λοιπόν ασθενείς και οικογένεια «κρύβουν» το πρόβλημα και το παρουσιάζουν με αισθήματα ευθύνης και αυτό-κατηγορίες.
Βέβαια αυτή η τακτική στο τέλος οδηγεί στο αντίθετο αποτέλεσμα.
Σήμερα πλέον οι γιατροί διαθέτουν μια πάρα πολύ μεγάλη γκάμα αντικαταθλιπτικών φαρμάκων που με συνδυασμούς είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν κάθε μορφή της αρρώστιας αυτής.
Φθάνει η φαρμακευτική «επέμβαση» να γίνει έγκαιρα.
Συνήθως η κατάθλιψη εμφανίζεται με αργούς ρυθμούς και «ασαφή» συμπτωματολογία. Κατά κανόνα τα πρώτα συμπτώματα είναι διαταραχές του ύπνου, κατόπιν ακολουθούν φοβικά επεισόδια με αισθήματα απαξίωσης, ανορεξία και ελάττωση της σεξουαλικής επιθυμίας, που αργά αυξάνονται αυτά τα συμπτώματα μέχρι που οδηγούν σε μια «παγωμένη» αδράνεια.
Γενικά, όποιος παρουσιάζει τα συμπτώματα αυτά πάνω από δύο εβδομάδες πρέπει να αναζητήσει ιατρική συμβουλή.
Είναι τόσο έντονη η εξέλιξη και γρήγορη η ανάπτυξη των συμπτωμάτων που μπορεί ταχύτατα να οδηγήσει τον ασθενή σε ιδέες αυτοκαταστροφής.
Καμία άλλη ασθένεια όσο η κατάθλιψη δεν οδηγεί σε αυτοκτονικές ιδέες τόσο συχνά.
Υπολογίζεται δε, ότι περίπου το 3%-5% των καταθλιπτικών, βασανίζονται με αυτοκτονικές ιδέες και περίπου το 10% του ποσοστού αυτού κάνει και απόπειρες.
Η έγκαιρη θεραπεία, για αυτόν τον λόγο, είναι απολύτως αναγκαία.
Ακριβώς σε αυτό το σημείο έχει γίνει ένα τεράστιο βήμα.
Πλέον με την ανακάλυψη του ΔΙΑΚΡΑΝΙΑΚΟΥ ΜΑΓΝΗΤΙΚΟΥ ΕΡΕΘΙΣΜΟΥ είναι δυνατή η θεραπεία και των λεγόμενων θεραπευτικά αθεράπευτων περιπτώσεων κατάθλιψης.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση πρόκειται για ένα ειδικό μηχάνημα που επηρεάζει τον εγκέφαλο με έναν έξω-κρανιακό εκπεμπόμενο μαγνητικό ερεθισμό.
Ο ασθενής αισθάνεται ένα απλό απαλό ερέθισμα στο κεφάλι, που δεν τον ενοχλεί καθόλου.
Η διαδικασία αυτή γίνεται σε επαναλαμβανόμενες συνεδρίες 10 με 20 φορές, ανάλογα με την περίπτωση.
Τα αποτελέσματα είναι θεαματικά διότι ακριβώς υπάρχει μια επιτυχημένη θεραπευτική αγωγή εκεί που απέτυχαν όλες οι κλασικές θεραπείες.
Ιδιαίτερα ενισχυτικό είναι αυτό σε περιπτώσεις θεραπείας ειδικών μονάδων ασθενών όπως είναι ηλικιωμένοι και παιδιά.
Ο μαγνητικός ερεθισμός είναι η «πόρτα» εισόδου της μελλοντικής εξελιγμένης αντικαταθλιπτικής αγωγής.

Η «ΕΚΡΗΞΗ» ΤΗΣ ΨΩΡΙΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

Η ΨΩΡΙΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΔΕΡΜΑΤΙΚΗ ΠΑΘΗΣΗ ΜΕ ΑΥΤΟΑΝΟΣΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΠΟΥ ΠΡΟΣΒΑΛΕΙ ΤΑ ΕΜΦΑΝΗ ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΟΠΩΣ ΧΕΡΙΑ, ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΘΩΣ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΟΠΩΣ ΤΑ ΓΕΝΝΗΤΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ.

Η ψωρίαση συνοδεύεται τακτικά και από άλλες ασθένειες ύποπτες για το ανοσοποιητικό τους χαρακτήρα όπως διαβήτης, άσθμα, βρογχίτιδα, ρευματοειδής αρθρίτιδα κ.λ.π.
Επίσης κάνει τακτικά «παρέα» με την κατάθλιψη λόγω του ότι η «απωθητική» εμφάνισή της νόσου οδηγεί τους ασθενείς σε κοινωνικό περιορισμό. Πέρα όμως από αυτό είναι δυνατόν η ίδια η διαταραχή της ψωρίασης να φτάσει σε εγκεφαλικές δυσλειτουργίες που έχουν σαν αποτέλεσμα την κατάθλιψη.
Στην περίπτωση που έχουμε την κοινή εμφάνιση των δύο ασθενειών η θεραπεία πρέπει να είναι άμεση ισχυρή και μακροχρόνια.

ΑΦΑΣΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

Η ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΤΗΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΟΠΟΥ ΟΙ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΥΝ ΤΗΝ ΜΙΑ Η ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ.

Ως εκ τούτου είναι δυνατόν σε μια τέτοια γενικευμένη διαταραχή κάποια στιγμή να έχουμε και μια παθολογική συνδρομή από το νευρωνικό τόξο της ομιλίας στον εγκέφαλο η οποία μάλιστα είναι δυνατόν να επηρεαστεί πολλές φορές από την χρόνια λήψη και των αντικαταθλιπτικών φαρμάκων.
Έτσι λοιπόν είναι δυνατόν να εμφανιστούν κατά περιόδους διαταραχές της ομιλίας και του λόγου οι οποίες να παρερμηνεύονται σαν συνηθισμένες παραφρασίες (σαρδάμ) και να μην δίνεται η πρέπουσα σημασία.
Ιδιαίτερα όταν υπάρχει ιστορικό χρόνιου αντικαταθλιπτικού συνδρόμου οι διαταραχές αυτές πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη χωρίς πολλές αναμονές.

ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ

ΕΝΑ ΤΥΠΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ ΧΩΡΙΣ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΑ (Π.Χ. ΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΗ ΣΥΝΔΡΟΜΗ) ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΗΣ ΚΛΑΟΥΝΤΙΑ ΧΕΙΛ.

Η Κλαούντια Χέιλ μια παγκοσμίου επιπέδου αθλήτρια τζούντο, αυστριακή πρωταθλήτρια και ολυμπιονίκης αυτοκτόνησε σε ηλικία 30 ετών χωρίς να δείξει κανένα σύμπτωμα για μια τέτοια προδιάθεση. Όσοι την γνώριζαν αναφέρουν ότι ήταν μια υπερδραστήρια προπονήτρια, με έντονο προγραμματισμό τόσο στην προσωπική της ζωή όσο και στο άθλημα του τζούντο. Ακριβώς επειδή προέρχεται από τον χώρο του αθλητισμού και μάλιστα του πρωταθλητισμού σε γνωστούς και άγνωστους προκαλεί έκπληξη η αυτοκτονία της χωρίς να υπάρχουν σαφή στοιχεία μίας τέτοιας προδιάθεσης από την προηγούμενη της ζωή. Είναι ένα τραγικό παράδειγμα για το πώς πρέπει να ελέγχουμε ακόμα και τις ελάχιστες ενδείξεις στοιχείων αυτοκτονικότητας ακόμα και σε άτομα που φαντάζουν ελάχιστα επιρρεπή.