ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΕΝΔΟΓΕΝΗ ΟΠΙΟΥΧΑ

Η ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΜΙΑ ΕΚΤΕΤΑΜΕΝΗ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΟ ΚΥΡΙΩΣ ΝΕΥΡΟΔΙΑΒΙΒΑΣΤΩΝ, ΌΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΣΕΡΟΤΟΝΙΝΗ, ΟΙ ΕΝΔΟΡΦΙΝΕΣ Κ.Τ.Λ. .
Οι βιοχημικές έρευνες, τον τελευταίο καιρό σε ότι αφορά την κατάθλιψη και το βάρος των συμπτωμάτων της, πιστοποίησαν μια ουσιαστική σχέση βαρύτητας συμπτωματολογίας και ενδογενών οπιούχων του εγκεφάλου. Τα ενδογενή οπιούχα, μια σειρά από δέκα διαφορετικές πρωτεΐνες παραγμένες σε διαφορετικές θέσεις του εγκεφάλου και διαφορετικές ποσότητες, είναι αυτά που δημιουργούν την κατάσταση «ευφορίας» που χρειάζεται κάποιος για να μην πέσει απλά σε καταθλιπτική συνδρομή. Όσο λιγότερα είναι αυτά τα ενδογενή οπιούχα στον εγκέφαλο, τόσο πιο επιρρεπής είναι ο άνθρωπος στην κατάθλιψη. Μια από τις νέες μορφές θεραπείας της κατάθλιψης, όπως είναι ο διακρανιακός μαγνητικός ερεθισμός, έχει τη βάση της θεραπευτικής του δυναμικής στο γεγονός της διαδικασίας ότι αυξάνει τα ενδογενή οπιούχα.

ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΝΕΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΤΡΙΚΥΚΛΙΚΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ. ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΦΘΗΝΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΚΑΙ ΠΙΟ ΣΙΓΟΥΡΑ ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ.Βέβαια τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά έχουν εκτοπιστεί σε μεγάλο βαθμό από κάποια καινούρια φάρμακα τους λεγόμενους εκλεκτικούς υποδοχείς επαναπρόσληψης της σεροτονίνης.
Με τα φάρμακα αυτά καταφέρνει κανείς και ανεβάζει μέχρι 10.000 φορές περίπου περισσότερο την συγκέντρωση της σεροτονίνης στις συνάψεις των εγκεφαλικών κυττάρων με αποτέλεσμα να έχουμε μια πάρα πολύ καλή αντιμετώπιση όλων των μορφών κατάθλιψης.
Το ευχάριστο είναι ότι αυτά τα φάρμακα δεν προκαλούν ούτε διαταραχές της προσωπικότητας ούτε δημιουργούνε εξάρσεις. Μόνο για νεαρά άτομα και για μακρύ χρονικό διάστημα πολλές φορές εμφανίζουν διαταραχές της σεξουαλικής λειτουργίας και προσθέτουν βάρος.
Πέρα από αυτές τις δύο ομάδες υπάρχει και μια άλλη μεγάλη που είναι τον τελευταίο καιρό σε εξέλιξη και έρευνα η οποία επηρεάζει ταυτόχρονα τρεις από τους νευροδιαβιαβαστες, την σεροτονίνη, την νοραδρεναλίνη και την ντοπαμίνη.
Και κατά κάποιο τρόπο εξισορροπεί την διαταραχή που υπάρχει στην κατάθλιψη στον άξονα του στρες.
Γενικά η φαρμακευτική αγωγή είναι πολύ ουσιώδης και λύνει προβλήματα πάρα πολύ μεγάλα και ιδιαίτερα όταν η διαταραχή της κατάθλιψης βρίσκεται στην αρχή της ασθένειας.

ΤΟ ΒΑΡΥ ΦΟΡΤΙΟ ΤΟΥ ΣΤΙΓΜΑΤΟΣ

ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΠΑΝΤΟΤΕ ΓΙΝΟΝΤΟΥΣΑΝ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ «ΒΑΡΟΣ» ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ.

Τα τελευταία χρόνια ψυχίατροι και ασθενείς αρχίζουν πιο συγκεκριμένα να φροντίζουν για αυτό το θέμα.
Δεν είναι μόνο η κατάθλιψη που δημιουργεί ένα κοινωνικό βάρος για τον ασθενή με την συμπτωματολογία της και με την κοινωνική της επιρροή που έχει.
Πέρα από αυτό πολύ πιο βαρύ για ορισμένες κοινωνικές ομάδες είναι το στίγμα της κατάθλιψης τόσο για τον ασθενή όσο και για τους γύρω από αυτόν.
Με έρευνες που έχουνε γίνει και με ερωτηματολόγια που έχουν συμπληρωθεί φαίνεται ότι η υπόθεση του «στίγματος» του άρρωστου από κατάθλιψη ανθρώπου δεν έχει ξεπεραστεί. Θεωρείται ένα πολύ μεγάλο «χάντικαπ» και για αυτόν και για τους τριγύρω του και δεν έχει βρεθεί οργανωμένη μέθοδος προκειμένου να ξεπεραστεί έτσι ώστε να μην εμποδίζει την θεραπεία.
Ακόμα και για χώρες προηγμένες που σχεδόν κάθε δεύτερος έχει κατάθλιψη τουλάχιστον μεταξύ του ανδρικού φύλου γίνεται τεράστια προσπάθεια να κρυφτεί αυτό έτσι που να δημιουργήσει σε γιατρούς και ψυχοθεραπευτές μεγάλα προβλήματα σε ότι αφορά την αγωγή και εν γένει την περίθαλψη των ασθενών.
Είναι απόλυτα αναγκαίο ο ασθενής που έχει το πρόβλημα του όχι φυσικά να το διαδίδει αλλά οπωσδήποτε να το αντιμετωπίζει και να επιβάλει την κοινωνία να δεχθεί αυτήν την κατάσταση.
Δεν είναι τίποτα διαφορετικό όπως π.χ. ο διαβήτης ο οποίος πάλι για πολύ καιρό υπήρξε ένα στίγμα σαν αρρώστια όπου χρειάζεται ο ασθενής ινσουλίνη.
Στην προκειμένη περίπτωση το μυαλό ενός καταθλιπτικού χρειάζεται σεροτονίνη.
Οργανικά δεν υπάρχει καμία διαφορά.

ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ

ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΛΟ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΝ ΔΙΑΣΥΝΔΕΣΕΙΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΗΣ ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ ΚΑΙ ΤΥΧΟΝ ΓΕΝΕΤΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ.
Δεν είναι εύκολη δουλειά να βρεις την διασύνδεση μεταξύ κατάθλιψης και γενετικής διότι παίζουνε ρόλο πάρα πολλοί παράγοντες και ακριβώς σε ότι αφορά και την κλινική μορφή της κατάθλιψης δεν είναι ακόμη τελεσίδικα όλα γνωστά.
Παρόλα αυτά έρευνες που έγιναν τον τελευταίο καιρό από την πανεπιστημιακή κλινική του Μονάχου κατέδειξαν ότι υπάρχει κάποια διασύνδεση μεταξύ των νευρομεταφορών της σεροτονίνης και της δραστηριότητας της αμυγδαλής.
Έχει βρεθεί ότι η δυσλειτουργία στην εν λόγω περιοχή είναι υπεύθυνη για τον κληρονομικό χαρακτήρα της κατάθλιψης.

Η ΣΧΕΣΗ ΥΠΝΟΥ ΚΑΙ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ

ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟ ΟΤΙ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ ΟΤΑΝ ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΟΙΟΤΙΚΟΥ ΥΠΝΟΥ.
Γενικά οι ασθενείς που εμφανίζουν διαταραχές ύπνου είναι περισσότερο ευάλωτοι στις καταθλίψεις. Δεν πρόκειται για γενικό σύμπτωμα του ύπνου όσο για πλέον ειδικό. Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι πολλές φορές στην ψυχιατρική τις βαριές περιπτώσεις μπορεί κανείς να τις επηρεάσει με το λεγόμενο τεστ διακοπής του ύπνου. Σε αυτό αναγκάζεται ο ασθενής να μείνει τη μισή νύχτα μέχρι την επόμενη μέρα ξύπνιος, και μετά να κοιμηθεί βαριά, έτσι ώστε να αισθανθεί καλύτερα. Η επιστημονική εξήγηση για αυτή τη διαφορά της ποιότητας του ύπνου όταν συμβαίνει και γιατί χρησιμοποιείται, είναι η παρατήρηση ότι κατά τη διάρκεια του ύπνου, ο άνθρωπος χρειάζεται λιγότερη σεροτονίνη. Η σεροτονίνη είναι μία ορμόνη νευροδιαβιβαστής, η οποία ρυθμίζει την ευχάριστη διάθεση και είναι το κύριο χημικό στοιχείο στον εγκέφαλο που πολεμάει την κατάθλιψη. Γενικά όμως η απώλεια του ύπνου στις περιπτώσεις που έχουμε μία ενεργή κατάθλιψη πρέπει να αποφεύγεται, διότι κάτι τέτοιο δημιουργεί φοβερές παρενέργειες και επιπλοκές. Εάν χρησιμοποιηθεί σαν ιατρικό μέσω θα πρέπει να το εφαρμόσει κάποιος εξειδικευμένος που θα γνωρίζει πώς να το χειριστεί.

Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ

ΠΕΡΙΠΟΥ 400.000 ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΣΧΟΥΝ ΑΠΟ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ. ΣΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΙΑ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΝΟΗΜΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝΕ ΚΑΜΙΑ ΧΑΡΑ.
Το σπουδαιότερο είναι ότι οι περισσότεροι από αυτούς δεν ξέρουν ότι πάσχουν από την ασθένεια αυτή. Ιδιαίτερα οι άνδρες είναι σχεδόν πεπεισμένοι ότι δεν έχουνε κάτι τέτοιο.
Ένα ατελείωτο αίσθημα κενού, από το πουθενά, όλα γκρίζα και απαρηγόρητα, αυτό είναι το γενικό συναίσθημα που διακατέχει κάποιον με αρχόμενη κατάθλιψη.
Οι περισσότερες ψυχιατρικές ασθένειες έχουνε ένα κέντρο κάπου στον εγκέφαλο η διαταραχή του οποίου τους προκαλεί. Για παράδειγμα όταν έχουμε εμμονές η ιδεοψυχαναγκασμό τότε δυσλειτουργεί το κέντρο του εγκεφάλου που είναι τοποθετημένο για κάποιες ιδέες και πράξεις. Στην περίπτωση π.χ. της ανορεξίας δεν λειτουργεί σωστά το κέντρο της όρεξης. Στην κατάθλιψη αντίθετα δεν λειτουργεί σχεδόν όλος ο εγκέφαλος σωστά.
Κατά κανόνα έχουμε μια σωματική εκδήλωση των συμπτωμάτων της κατάθλιψης τα οποία όμως ο ενδιαφερόμενος σπάνια τα φέρνει σε σύνδεση με την ίδια αρρώστια.
Αξίζει να αναφέρουμε τα πιο χαρακτηριστικά από τα συμπτώματα όπως το κυριότερο που είναι οι διαταραχές του ύπνου όπου περίπου το 90% των ασθενών δεν μπορούν να αποκοιμηθούν και ξυπνάνε εύκολα.
Άλλο ένα σύμπτωμα είναι η κόπωση και η απώλεια ενέργειας. Χαρακτηριστική είναι η αφόρητη αίσθηση κόπωσης που ανατρέπει κάθε δραστηριότητα της καθημερινότητας. Μεγεθύνονται τα καθημερινά όπως το να σηκωθεί να πάει κανείς στην δουλειά και σχεδόν θεωρούνται αδύνατες προς εκτέλεση οι εργασίες.
Επίσης ένα άλλο σύμπτωμα είναι και οι διαταραχές της όρεξης.
Το φαγητό δεν φέρνει καμία όρεξη πια και σχεδόν με μεγάλη προσπάθεια πρέπει κανείς να το «κατεβάζει» για να ζήσει.
Μετά έχουμε τις διαταραχές της συγκέντρωσης. Η σκέψη αναφέρεται μόνο σε λίγα θέματα πολύ αργά και είναι σχεδόν «άδεια» από ιδέες.
Μετά έχουμε την αυτοκτονικότητα. Είναι αυτό που εμφανίζεται ξαφνικά ενώ υπάρχει σε λανθάνουσα κατάσταση σχεδόν σε όλους τους ασθενείς.
Η κατάθλιψη δημιουργεί μια κατάσταση κενή που δεν μπορεί να την φανταστεί ο καθένας. Αρκετές φορές χαρακτηριστικό είναι ότι στην κατάσταση αυτή αυτού του κενού αντιδρά ο ασθενής από μόνος του χωρίς να καταλάβει γιατί το κάνει.
Υπάρχουν και μορφές της κατάθλιψης που δεν εκδηλώνονται μόνο με θλίψη αλλά έχουν άλλες μορφές όπως αδυναμία, ευερεθιστότητα, συγκέντρωση σε ένα ανόητο θέμα κ.λ.π.
Ιδιαίτερα οι άντρες δεν μπορούν να κατανοήσουν αυτή την διαφορετικότητα και όταν παρουσιάζουν αυτά τα συμπτώματα αρχίζουν απελπισμένες προσπάθειες προκειμένου να ξεφύγουν από αυτόν τον φαύλο κύκλο.
Τέτοια είναι μια απρόσμενη δραστηριότητα (γυμναστήρια, συμπληρώματα διατροφής κ.λ.π.). Ο λόγος που οι άντρες αυτοκτονούν σχεδόν διπλά από ότι οι γυναίκες οφείλεται στο γεγονός αυτό ότι συνηθίζουν να νομίζουν ότι η κατάθλιψη δεν είναι «ανδρική υπόθεση». Έτσι τα αποτελέσματα είναι ιδιαίτερα τραγικά και όπως είπαμε ο δείκτης της αυτοκτονίας στους άντρες διπλός.
Σε αυτό πρέπει να σημειωθεί ότι οι γυναίκες συνηθίζουν πιο εύκολα να ζητάνε βοήθεια και από τους δικούς τους και από τον ειδικό πράγμα που την σώζει πολύ πιο γρήγορα. Σήμερα υπάρχουν στην διάθεση αρκετά φάρμακα για να επηρεάσουμε την σεροτονίνη η έλλειψη της οποίας προάγει την κατάθλιψη σχεδόν σε όλο τον εγκέφαλο καθώς επίσης και ειδικά ψυχοθεραπευτικά σχήματα που ενισχύουν την θεραπεία.

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΣΕΡΟΤΟΝΙΝΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΣΕΡΟΤΟΝΙΝΗΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΟΧΙ ΤΟΣΟ ΣΠΑΝΙΑ ΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΕ ΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΟΥ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΥΣ ΦΑΡΜΑΚΩΝ.
Το σύνδρομο της σεροτονίνης πρέπει πάντοτε να το έχουνε κατά νου όλοι όσοι παίρνουν συνδυασμούς αντικαταθλιπτικών ή άλλων ψυχοφαρμάκων.
Συνήθως παρουσιάζεται τελείως ξαφνικά με ανιδρωσία ή εφιδρώσεις, έντονο τρόμο των χεριών, ακαθησία, διαταραχές από τα μάτια, υπερκινητικότητα, υπερδραστηριότητα, υπερ-αντανακλαστικότητα με σφίξιμο των μυών και γενικευμένη εφίδρωση.
Αυτά είναι τα πρώτα σημαντικά συμπτώματα, όπου βέβαια ακολουθούν και άλλα ψυχικά ιδιαίτερα σύγχυση, αδυναμία κατανόησης λόγου και άτακτες αψυχολόγητες αντιδράσεις. Το σύνδρομο της σεροτονίνης πρέπει να λαμβάνεται πολύ γρήγορα υπόψη και να γίνεται άμεση διάγνωση καθώς επίσης και η θεραπεία η οποία κατά κύριο λόγο συνίσταται στην διακοπή των φαρμάκων που προκαλούν την μεγάλη συγκέντρωση της σεροτονίνης στον εγκέφαλο και ταυτόχρονη χορήγηση αντισεροτονινικών φαρμάκων.
Είναι μια δύσκολη δουλειά που μπορούν να την κάνουν μόνο ειδικοί γιατροί για αυτό μόλις κανένας αντιληφθεί μια τέτοια κατάσταση το πιο σωστό είναι να αποτανθεί στον ειδικό για την παραπέρα διάγνωση και διαχείριση της κατάστασης.
Το σύνδρομο της σεροτονίνης εμφανίζεται τακτικά, είναι για όλες τις ηλικίες ακόμη και για παιδιά, πολύ δε περισσότερο έχει διαπιστωθεί και σε νεογέννητα από έγκυες μητέρες που κάνανε χρήση χρόνια σεροτονικών φαρμάκων.