ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΣΥΝΔΡΟΜΟ MUNCHAUSEN

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΓΡΑΨΕ ΕΠΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ MUNCHAUSEN ΕΙΝΑΙ Ο ΓΑΛΛΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ, ΜΟΛΙΕΡΟΣ, ΜΕ ΤΟ ΈΡΓΟ ΤΟΥ “ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΑΣΘΕΝΗΣ”.
Το όνομα Munchausen πάρθηκε από έναν γερμανό “παραμυθά” το βαρόνο Munchausen. Χαρακτηρίζει το σύνδρομο Munchausen τους ασθενείς οι οποίοι κάνουν τα πάντα να τραβήξουν την προσοχή του γιατρού έως που στο τέλος πιστεύουν και οι ίδιοι ότι έχουν τα συμπτώματα που ισχυρίζονται. Με τα χρόνια αναπτύσσουν μια ιδιαίτερη εκπαίδευση στο να ξεγελούν τους πάντες, συγγενής και ιατρικό προσωπικό σχετικά με τα προβλήματα τους. Έτσι είναι πολύ δύσκολο αρκετές φορές να γίνει η διαφοροδιάγνωση της αρρώστιας έγκαιρα και να δοθεί η κατάλληλη αγωγή με την οποία συνεργάζεται ο ασθενής γιατί θεωρεί ότι έτσι επιβεβαιώνεται. Πίσω από το σύνδρομο αυτό συνήθως κρύβεται κατάθλιψη και ψυχωσικές διαταραχές.

ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ;

ΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΤΗΝ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ Ο ΑΣΘΕΝΗΣ ΣΑΝ ΕΝΑ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΠΟΥ ΤΟ ΕΧΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.

Βέβαια οι περισσότεροι ασθενείς γνωρίζουν ότι η κατάθλιψη κάνει κύκλους μέσα στον οργανισμό και συνεπώς δεν είναι για πάντα.
Υποχωρεί κατά κανόνα μόνη της αλλά πιο γρήγορα με την βοήθεια ειδικών και φαρμάκων.
Την ώρα όμως που την αισθάνεται ο ασθενής και ιδιαίτερα στην μεγάλη ένταση αισθάνεται ότι είναι για πάντα ακόμα και αν υποσυνείδητα γνωρίζει ότι θα υποχωρήσει.
Με τον καιρό στους καταθλιπτικούς αυτή η ένταση της συμπτωματολογίας και της αγωνίας του πότε θα φύγει και πότε θα είναι «ελεύθεροι» από αυτό το βάσανο είναι το πιο επικίνδυνο σημείο γιατί τους κάνει να αισθάνονται ιδιαίτερα ανασφαλείς, τρομαγμένοι και αβέβαιοι.
Έτσι το πρώτο μέλημα και η πρώτη σκέψη που πρέπει να έχει αυτός που θα τον ακουμπήσει η κατάθλιψη είναι ότι δεν είναι για πάντα.
Αυτό είναι και το πρώτο βήμα για την θεραπεία. Ακόμα ένα μεγαλύτερο βήμα είναι η πεποίθηση όταν θα φύγουν τα συμπτώματα ότι «έφυγαν» για πάντα.

ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΜΙΑΣ ΒΑΣΑΝΙΣΜΕΝΗΣ ΖΩΗΣ.

Πρόκειται για τη Χανελόρε Κολ, γυναίκα του πρώην καγκελάριου της Γερμανίας Χέλμουτ Κολ.
Η ίδια έθεσε τέρμα στη ζωή της τον Ιούλιο του 2001. Τότε όλοι πίστεψαν ότι τα αίτια ήταν μια έντονη κατάθλιψη εξαιτίας φωτοφοβίας και αλλεργίας. Μετά από είκοσι περίπου χρόνια, στη βιογραφία της αναφέρεται το γεγονός μιας άκρως τραυματικής της εμπειρίας σε ηλικία δώδεκα ετών που τη συνόδευε σε όλη της τη ζωή. Έπρεπε να περάσουν πάρα πολλά χρόνια για να γίνει κατανοητό πως ένα ιδιαίτερα βασανιστικό γεγονός μπορεί να οδηγήσει σε μια τέτοια κατάσταση – λύτρωση ακόμη και στα επώνυμα άτομα.

ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΤΙΚΑ ΠΡΟΚΛΗΤΑ ΔΥΝΑΜΙΚΑ

Η ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΣΒΑΛΕΙ ΕΝΑΝ ΣΤΟΥΣ ΔΥΟ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ.
Η επικινδυνότητά της έγκειται κατά κύριο λόγο στο γεγονός ότι στην περίπτωσή της εμφανίζονται τακτικά και αυτοκτονικές τάσεις με δραματικό χαρακτήρα.
Κυρίως η γένεση αυτών των ψυχικών διαταραχών έρχεται από δυσλειτουργίες από την περιοχή του μεσεγκεφάλου.
Μια περιοχή η οποία μπορεί να ελεγχθεί με μεγάλη ακρίβεια με τα ακουστικά προκλητά δυναμικά.
Όπως σε μια εκτεταμένη έρευνα σε ασθενείς με κατάθλιψη που κάναμε ακουστικά προκλητά δυναμικά και τα αποτελέσματα τα συγκρίναμε με ανάλογα φυσιολογικά βρέθηκαν στα ακουστικά μεγάλες αποκλίσεις της τάξης του 60% και πάνω.
Τα αποτελέσματα υποδεικνύουν την αναγκαιότητα της εξέτασης των προκλητών δυναμικών στα καταθλιπτικά σύνδρομα.

Η ΑΓΧΩΔΗΣ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΟΡΦΗ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ ΠΟΥ ΣΥΝΟΔΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΓΧΟΣ, ΠΑΝΙΚΟ, ΕΝΤΟΝΗ ΥΠΕΡΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΚΑΘΗΣΙΑ.
Παρουσιάζεται κυρίως στα νέα παιδιά και λιγότερο στους μεσήλικες και εντείνεται επικίνδυνα όταν υπάρχουν ψυχικές καταστάσεις και περιβαλλοντολογικές διαταραχές.
Η αγχώδης κατάθλιψη επηρεάζεται άμεσα από το περιβάλλον σε σημείο που σε περιβαλλοντολογικές ενοχλήσεις να φτάνει ο ασθενής αθροιστικά σε αισθήματα φόβου και πανικού με έντονες αϋπνίες και τάσεις για αυτοκτονία.
Η αγχώδης κατάθλιψη είναι από τις πλέον συνηθισμένες μορφές αλλά παράλληλα και ιατρικά η πιο παραμελημένη.
Επειδή υπερεπάρκεια περιστατικών και ο σημερινός τρόπος ζωής είναι υπέρμετρα στρεσογόνος θεωρείται λανθασμένα από ασθενείς και γιατρούς μια κατάσταση στα «όρια» του φυσιολογικού και δεν λαμβάνονται δραστικά μέτρα άμεσα.