Η ΈΛΛΕΙΨΗ ΑΛΛΗΛΟΕΠΙΔΡΑΣΗΣ ΦΕΡΝΕΙ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΜΟΝΑΞΙΑ

ΤΟ ΚΥΡΙΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΙΝΑΙ ΌΤΙ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΌΝΤΑ ΔΙΑΤΗΡΟΥΝΤΑΙ  ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΑΦΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΟΕΠΙΔΡΑΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ.

Στη σημερινή κοινωνία έχουμε μια έντονη απομόνωση, κυρίως στις μεγάλες πόλεις, σχεδόν όλου του ενήλικου πληθυσμού, με μόνη επικοινωνιακή «δυνατότητα» αυτή της τηλεόρασης, η οποία, όπως είναι φυσικό, είναι μονοδιάστατη και τις περισσότερες φορές αταίριαστη με το χαρακτήρα του ενδιαφερόμενου. Με τον καιρό, επέρχεται μια μείωση μέχρι πλήρη ατροφία της κοινωνικής αλληλοεπίδρασης, που οδηγεί στη μοναξιά και την κατάθλιψη. Αυτό είναι το κρίσιμο και οριακό σημείο, που πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη, μόλις αισθανόμαστε ανάλογα συμπτώματα.

ΕΠΙΛΟΧΕΙΑ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ: ΑΣΘΕΝΕΙΑ Ή ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ;

Η ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΚΥΨΕΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΠΟΛΛΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ.

 Έτσι λοιπόν, κατά τη διάρκεια της γέννας και αμέσως μετά κατά τη διάρκεια της επιλόχειας διαδικασίας, είναι δυνατόν το «παιχνίδι» των ορμονών, καθώς επίσης και οι καταστάσεις, ιδιαίτερα στις πρωτόβγαλτες μητέρες, να δημιουργήσουν  αναταραχές τέτοιες, που να φέρουν στην επιφάνεια, έντονο καταθλιπτικό σύνδρομο. Στις περιπτώσεις αυτές, μιλάμε για μια επιλόχεια κατάθλιψη που πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα, κυρίως με χορήγηση ορμονών ή ακόμη περισσότερο σε συνδυασμό με μια αντικαταθλιπτική αγωγή, χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση.

Επειδή η γενικευμένη πτώση του οργανισμού εξαιτίας της γέννας και της  μεταβίβασης των αντισωμάτων στο παιδί έχει ένα κενό, στο αμυντικό σύστημα της μάνας δημιουργείται αυτό που λέμε επιλόχεια κατάθλιψη. Πάντως, σε αυτές τις περιπτώσεις αξίζει πολύ περισσότερο το να προσέχεις, παρά να τρέχεις εκ των υστέρων να προλάβεις. Είναι σχεδόν, μαθηματικά, βέβαιο ότι σε κάθε τρίτη ή τέταρτη γυναίκα, ιδιαίτερα τώρα που έχει γίνει συνήθεια οι γυναίκες να «γεννούν» με καισαρική τομή, να αντιμετωπίζουμε τέτοια προβλήματα, διότι και το γενικευμένο στυλ της γέννας και του τοκετού έχει αλλάξει.

ΤΙ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΈΧΕΙ Η ΜΕΙΖΟΝΑ ΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ

Η ΜΕΙΖΟΝΑ ΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΘΕΙ «ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΖΩΗΣ».

Σπάνια από την πρώτη της εμφάνιση συμβαίνει να μην ξαναεμφανιστεί σαν μοναχικό επεισόδιο ή συνεχής τρόπος ζωής στον ασθενή. Η ένταση της, όταν παρουσιάζεται σαν μοναχικό επεισόδιο, είναι για μερικές εβδομάδες με πολύ μεγάλη θλίψη και καθήλωση και μετά μεταπίπτει σε χρόνια, ελαφριάς μορφής, με εξάρσεις μετά από ανάλογο ερέθισμα. Υπάρχει όμως και περίπτωση που είναι ιδιαίτερα δύσκολη, θεραπεύσιμα ˙να είναι υποτροπιάζουσας μορφή με ανάλογα βαριά ή ελαφριά συμπτώματα. Η ουσία είναι πως αν κανένας δεν καταφύγει σε ριζικές μοντέρνες  θεραπείες, η μείζονα καταθλιπτική διαταραχή είναι μια συνεχής «κακή παρέα».

ΙΟΙ-ΒΑΚΤΗΡΙΑ-ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

Η ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΈΧΕΙ ΜΙΑ ΤΑΚΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ, ΤΟΣΟ ΣΤΑ ΑΥΤΟΑΝΟΣΑ ΌΣΟ ΚΑΙ ΣΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥΣ.

 Ο λόγος της εμφάνισης της κατάθλιψης οφείλεται στη γενικά πεσμένη ανοσολογική ανοχή. Η ανοσολογική ανοχή είναι χαρακτηριστικό της άμυνας του οργανισμού, που της δίνει τη δυνατότητα να ξεχωρίζει μεταξύ «καλού και κακού», όπου «καλό» είναι κάθε συστατικό του οργανισμού και ότι «κακό» οτιδήποτε ξένο εισβάλλει στον οργανισμό. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ήδη, το εκπαιδευμένο «ανοσοποιητικό σύστημα» έχει αναπτύξει μια εξειδικευμένη αναγνώριση του καλού από του κακού. Το μέγεθος ικανότητας αυτής της προσαρμογής ποικίλλει και λέγεται ανοσολογική ανοχή. Η ανοσολογική ανοχή είναι και ο δείκτης ανοχής κάθε ανθρώπου στις νοσηρές καταστάσεις. Όταν είναι πεσμένος,  τότε το άτομο έχει μια ιδιαίτερη ευαισθησία να νοσήσει από βακτηρίδια, ιούς και από στρες.

ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ: ΌΤΑΝ ΞΕΚΙNAEI Η ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΠΡΙΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ Η ΆΝΟΙΑ

ΜΕΤΑΞΥ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ ΚΑΙ ΆΝΟΙΑΣ, ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΕΞΕΛΙΞΗ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙ ΈΝΤΟΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΕΙ ΚΑΙ ΤΗ ΜΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΆΛΛΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.

Κατά κύριο λόγο, η διαδικασία αρχίζει πολλά χρόνια πριν του αισθήματος της ανηδονίας, δηλαδή της αδυναμίας της χαράς που προκαλούν τα καθημερινά γεγονότα και μας κάνουν να αισθανόμαστε ωραία. Πέρα από αυτό, μετά αρχίζει μια συστηματική απόσυρση από τις κοινωνικές διαδικασίες, από τις οικογενειακές συγκεντρώσεις και δραστηριότητες με φίλους και τελειώνει με σκέψεις θανάτου, ανημποριάς και ιδιαίτερα μειωμένης μνήμης. Βλέπουμε, δηλαδή, ότι υπάρχει μια ιεράρχηση των συμπτωμάτων, κυρίως από το συναισθηματικό τομέα, που με την εξέλιξη τους, τελειώνουν με καθαρά, κλινικά, συμπτώματα άνοιας.

Το γεγονός αυτό φοβίζει λόγω του ότι η σημερινή κοινωνία έχει πλέον μεγάλο ευδόκιμο ζωής˙ έχουμε φτάσει για την Ευρώπη πάνω από τα ογδόντα, ογδόντα πέντε χρόνια, πράγμα που σημαίνει ότι τα συμπτώματα αυτά βρίσκουν ένα περιθώριο εξέλιξης στον κάθε άνθρωπο και παράλληλα, λόγω της συλλογικότητας και της μεγάλης έκτασης τους, πολλές φορές θεωρούνται «φυσιολογικά», έτσι που να αποφεύγει, ο ασθενής ή το περιβάλλον, να λάβει τα κατάλληλα θεραπευτικά μέτρα ή ότι θεωρούν ότι πρόκειται για μια φυσιολογική εξέλιξη. Εξού και το ρητό «γέρος είναι» μπορεί να ξεχνάει ή να στεναχωριέται.